Op een dramatische wijze kruisen de levens van twee totaal verschillende mensen elkaars pad. Een Engelse schrijver van middelbare leeftijd die zijn boek aan het promoten is (William Schimell) en een Franse vrouw die haar eigen galerie heeft (Juliette Binoche) komen elkaar toevallig tegen in een Italiaans dorpje. Ze besluiten samen naar San Gimignano te gaan, een middeleeuws dorpje dat bekend staat om haar architectuur. Hun samenzijn blijkt gaandeweg echter helemaal niet zo willekeurig te zijn. Integendeel: verleden, heden en toekomst vloeien samen in gesprekken die voor de kijker alsmaar andere betekenissen krijgen. De relatie tussen deze twee praatgrage personages die steevast onvermijdelijk op een conflict afstevenen is duidelijk erg complex.

Copie Conforme is de eerste film van Abbas Kiarostami buiten zijn eigen landsgrenzen. De Iraanse filmmaker, die al tal van internationale prijzen won, waaronder de Gouden Palm in Cannes voor Taste of Cherry in 1997 en de Zilveren Leeuw in Venetië voor The Wind Will Carry Us in 1999, koos ervoor om zijn nieuwste worp in Italië te situeren.

Juliette Binoche toont zich weer van haar meest veelzijdige kant en won met deze rol dan de prijs voor beste actrice in Cannes. Ze haalt om de vijf minuten een andere emotie boven uit een onuitputtelijk assortiment van gevoelens, altijd met dezelfde trieste, getormenteerde blik die achter haar ogen verscholen ligt. In Kiarostami's Copie Conforme bewijst Binoche nogmaals dat ze een ijzersterke actrice is. Kiarostami werkt meestal met niet-professionele acteurs en zeker niet met filmsterren. Maar voor Juliette Binoche wilde hij blijkbaar wel een uitzondering maken. Hij heeft voor de mannelijke hoofdrol voor iemand zonder echte filmervaring gekozen, namelijk de bekende Britse operazanger William Shimmel.

Copie conforme zit zeer ingenieus in elkaar en gaat op zich over een groot onderwerp, het huwelijk. Kiarostami bewijst met zijn film dat een speelse en postmoderne aanpak niet per se tot vrijblijvendheid hoeft te leiden. De film die niet alleen over het huwelijk gaat, maar ook een bespiegeling is over echtheid en nabootsing, is zelf weer een 'kopie' van Viaggio in Italia (1954) van Roberto Rossellini.