Cairo Time is een romantisch drama van Ruba Nadda, die de prijs voor beste Canadese speelfilm op het Toronto International Film Festival van 2009 won.

Juliette (Patricia Clarkson) wacht in Caïro op haar echtgenoot, een VN-medewerker die wordt opgehouden in Gaza. Jetlagged luistert ze naar de ochtendgebeden; op straat spreken mannen haar ongegeneerd aan (haar nuchtere reactie: 'Dit is me niet overkomen sinds mijn tienertijd!'). Ze zoekt het gezelschap op van Tareq (Alexander Siddig), de man die haar aan de luchthaven kwam oppikken en zo vriendelijk naar haar glimlachte. Hij trekt haar mee de stad in, en gaandeweg leren we Caïro kennen als een warme, gezellige, niet-bedreigende, betoverende metropool. Gaandeweg ook begint Juliette zich te realiseren dat ze misschien wel toe is aan een nieuwe liefde. Zitten de knappe gelaatstrekken van haar gids daar voor iets tussen?

Een paar trillende stadsgezichten, hier en daar een Arabisch deuntje op de soundtrack, twee mensen die samen door de stad dwalen, af en toe een pakkende dialoog: soms heb je echt niet veel nodig om mooie cinema te maken.

Met Cairo Time schenkt de Canadese regisseuse Ruba Nadda, die wel vaker films maakt over de toenadering tussen Oost en West, de toeschouwer een heerlijk ingehouden, dromerige film die doet verlangen naar waterpijpen, boottochtjes op de Nijl en romantische wandelingen in de Witte Woestijn.